Werken is..? Ontdekken, pionieren, avontuur, spelen

Werken is..? Ontdekken, pionieren, avontuur, spelen

Hoe ziet dit eruit?
Dit ben ik aan het werk! In mijn camperbus met de deur open, uitzicht op de Westerschelde, het geluid van de golven en krijsende meeuwen…Straks drink ik een cappuccino in een leuke bio cafetaria hier aan de kust en gebruik ik ondertussen de wifi verbinding om wat werk online te zetten of te versturen. Soms gebruik ik ook wel data via mijn telefoonabonnement om online te kunnen. Of ik sta met mijn camper op een plek waar wifi is, bij een jachthaven, een restaurant, een supermarkt, of zoiets dergelijks.  Vanavond heb ik een online meeting met iemand via Skype die meebouwt aan mij nieuwe website en morgen doe ik aan het eind van de ochtend een online sessie met iemand die graag haar individuele roeping in het leven wil ontdekken.

Werken heeft voor mij een andere betekenis gekregen dan vroeger
Ik ben opgevoed met het idee dat ik hard moest werken om brood op de plank te brengen. Mijn aspiraties om naar de kunstacademie te gaan, werden vakkundig ontmanteld door de karmische verstandige linker hersenhelft survival strategieën van mijn voorouders en ouders. Mijn schooltijd was een tijd waarin al een structurele energiedrain werd ingezet. Ik beschikte over een behoorlijk intellect, maar werd niet creatief geprikkeld. Alles was meer van hetzelfde en het was dé perfecte opleiding om een schaap te worden en je rol te vervullen binnen de kaders van de maatschappelijke kudde. Omdat ik het kompas in mijn leven compleet kwijt raakte toen een creatief leven werd afgeserveerd, had ik geen idee meer wat ik dán met mijn leven moest. Mijn hele leven is dat gevoel van zinloosheid en doelloosheid bij me gebleven. Ik was de zin en de passie kwijtgeraakt met het door de goot spoelen van mijn vrijheid en mijn creatieve ambities. Eigenlijk werd ik nergens opgewonden van. Omdat ik tegen het eind van het voortgezet onderwijs nog steeds geen idee had wat ik wilde doen, maar ik wel goed was in de vakken Geschiedenis en Duits, ging ik naar de lerarenopleiding. Natuurlijk geen succes. Mijn energie lekte er van weg. Om dan toch maar zo snel mogelijk een “nuttig” diploma te halen waar ik altijd “brood mee op de plank” zou kunnen realiseren, ging ik een jaar naar Schoevers om directiesecretaresse te worden. Met behulp van mijn intellectuele vermogens, de helft van de tijd op school en twee vingers in mijn neus haalde ik mijn diploma. Na mijn opleiding had ik ook meteen een baan. Mijn werkende leven begon in de functie van baliemedewerkster op een bank. Later ben ik terecht gekomen in de zorgsector als directiesecretaresse en gaandeweg ben ik behalve secretaresse Raad van Bestuur ook ambtelijk secretaris geworden van een aantal andere raden, zoals Raad van Toezicht, Cliëntenraad en Ondernemingsraad.

Voor mijn werk moest ik aanwezig zijn tussen 8 en 5 en ik moest het werk doen wat me werd opgedragen, meestal op basis van hele expliciete instructies binnen allerlei kaders. Er was weinig ruimte voor creativiteit of eigen inbreng. De hoogtepunten waren voor mij meestal de momenten waarop ik bijvoorbeeld geheel naar eigen inzicht een personeelsblad mocht ontwikkelen, wanneer ik zelfstandig onderzoek mocht doen naar een probleemthema in de sector en zelf oplossingen mocht aanreiken of als ik bijvoorbeeld de hersenspinsels van een directeur mocht omzetten in een beeldende powerpoint presentatie. Ik kon er mijn creativiteit in kwijt en er waren weinig lijntjes waarbinnen ik moest kleuren.

In de organisaties waarvoor ik werkte werd zonder uitzondering een hoop papieren tijgers rondgepompt; brieven/mailtjes, registraties, procedures, etc.. Zoveel dat er vaak dingen langs elkaar heen liepen, omdat het vrijwel onmogelijk was om te overzien wie nou eigenlijk waar precies mee bezig was en op welke manier. Om daar enigszins een klein beetje grip op te houden en dingen te stroomlijnen waren er overleggen….heeeeeel veel overleggen…..en ook die moesten allemaal genotuleerd en geregistreerd worden…..nóg meer papier/bestanden. Ik registreerde en typte me de hele dag een ongeluk. En dan nog bleef er elke dag een hele hoop werk liggen.

De hoeveelheid werk in de zorgsector door de jaren heen alleen maar toe door de verantwoordingseisen die werden gesteld aan de sector. Het werd steeds meer een hele ambtelijke sector. Als de hoop met werk teveel opliep nam ik soms dingen mee naar huis om af te maken en als ik de verleiding kon weerstaan om dat te doen en het níet meenam naar huis, dan was het werk vaak wel aanwezig in mijn hoofd of ergens anders in mijn fysieke systeem.

In elk geval had ik altijd wel een baan (of twee!), vooral na mijn scheiding, met een salaris waar ik de hypotheek mee kon betalen, brood op de plank had en mijn studerende meiden op bescheiden wijze mee kon faciliteren. Ik kon de zorgverzekering en andere verzekeringen betalen, mijn auto laten rijden, het onderhoud aan mijn huis was nog net rond te zetten en aan het eind van de streep bleef er meestal weinig tot niks over, zowel financieel en in tijd, als in energie.

Als ik er nu op terugkijk zie ik pas wat een slaaf ik ben geweest in en van “The Matrix”. Er werd voor mij bepaald binnen welke uren ik aanwezig moest zijn en moest werken, wanneer ik recht had op een koffie- of lunchpauze en hoe lang die mocht duren, welk werk ik moest doen, hoe ik dat werk moest doen, op hoeveel loon ik recht had en op welke andere arbeidsvoorwaarden ik recht had. Maar ik had vooral veel plichten; er waren ontelbare protocollen, procedures, werkinstructies en geschreven en ongeschreven regels waar ik me aan moest houden.  Ik voelde me een gevangene zonder tralies en ketenen, een gevangene binnen kaders die anderen ooit voor me hadden verzonnen.

Geestelijk voelde ik me afgestompt; door het werken in weinig inspirerende grijze kantooromgevingen, het volgen van regels, functioneren binnen strakke kaders en uitvoeren van het werk volgens vastgestelde instructies veranderde mijn van nature creatieve geest in een zombie-geest. De kleurrijke talenten waarover ik beschikte werden niet of nauwelijks gebruikt, omdat die niet pasten in de eenheidsworstkaders. Geen wonder dat ik mijn hele in loondienst werkende leven een constante energiedrain voelde.

Als ik thuis kwam, dan was ik dood- en doodop. Ik voelde me leeg, niet meer in staat om ook maar iets te doen.
Anyway, om een lang verhaal kort samen te vatten: als je maar lang genoeg je authentieke zelf met alle kleurrijke eigenschappen negeert en je conformeert aan de reflecties en projecties van The Matrix, dan is er misschien een kans dat er een ommekeer komt. Dan ga je je misschien hele kritische vragen stellen over wat nou eigenlijk de zin is van je leven en hoe je wilt terugkijken op je leven als je op je sterfbed ligt. Als je dat pad van kritisch bevraging en genadeloos eerlijk zelfonderzoek blijft volgen, dan daal je vanzelf af in “The Rabbit Hole”, het konijnenhol, en meestal is daar geen weg uit terug. En dan komt er ongetwijfeld een moment dat je absoluut de rode pil neemt en net als Neo ontwaakt uit The Matrix.

En dat is een proces wat er al heel lang gaande is in mijn leven. Na meer dan 50 jaar tegen mijn creativiteit en passie in te hebben gefunctioneerd en naarmate mijn zelfonderzoek vorderde, werd het gewoon steeds moeilijker om nog te blijven functioneren in het gangbare systeem. Mijn energie was gewoon op, weg, foetsie…

En ik zie om me heen ook steeds meer mensen stoppen of uitvallen uit hun werk, want weet je…we zijn niet gemaakt om ons te conformeren en op onze energie verkeerd in te zetten.
We zijn hier in deze levensvorm die werkt op energie. We zijn als planten; als er niet genoeg licht, water en de juiste voeding is, is het niet mogelijk om genoeg energie te genereren om te gedijen.  Dat geldt ook voor ons. Wij staan niet los van de natuur. Ook wij moeten zorgen dat we voldoende energie genereren om overeind te blijven en onszelf steeds weer opnieuw te creëren.

We zijn gemaakt om te groeien , te expanderen, om alle impulsen van binnenuit te eren, naar het licht te bewegen, te groeien, om alles te ervaren wat we verlangen te ervaren, …
We zijn gemaakt om de dingen te doen waar we energie van krijgen, niet de dingen die ons alleen maar energie kosten. Ons energiesysteem floreert op passie. Volg je passie en je energievoorraad wordt altijd aangevuld. Volg je vreugde en overvloed is je realiteit.

En dat is waarom ik hier zit te “werken” in mijn camperbus, op dit moment aan de kust van Zeeuws-Vlaanderen.

Werken is een ander woord geworden voor “ontdekken”, “pionieren”, “avontuur”, “spelen”, …
Ik voel weer dat ik leef! De toekomst is niet in steen uitgebeiteld, eigenlijk heb ik geen idee wat er gaat gebeuren, het is niet voorspelbaar, zoals dat vroeger wel het geval was.
Ik heb ervoor gekozen om locatieonafhankelijk zelfstandig ondernemer te worden en om alles wat ik heb geleerd mijn zoektocht naar zelfrealisatie en empowerment, om te zetten naar een grotendeels online aanbod dat anderen helpt om aan zelfonderzoek te doen en nieuwe stappen te zetten.

Daarbij kan ik mijn creativiteit gebruiken, ik kan precies met die tools werken waar ik zelf blij van word. Ik kan schrijven, wat ik heel graag doe en ik kan improviseren. Ik ben vrij in het indelen van mijn eigen tijd. Doordat ik rondreis in mijn camperbus, ben ik locatieonafhankelijk en kan ik “werken” vanaf elke mogelijke locatie die me inspireert. In de zomer is dat een aantal maanden in Nederland en in de winter is dat in het zuiden van Europa, de zon achterna.

Geen reactie's

Geef een reactie