Ik ben ernstig geconditioneerd

Ik ben ernstig geconditioneerd

Door de keuze te maken om al mijn veiligheden en zekerheden achter me te laten, heb ik er ook voor gekozen om al mijn beperkende en belemmerende overtuigingen aan te kijken. En daar heb ik er vanaf mijn geboorte een hoop van geadopteerd.  Concreet betekent het dat er soms gevoelens van angst en onzekerheid in mij aanwezig zijn.
Maar waar komen die nou eigenlijk vandaan?

Om een voorbeeld te noemen: al sinds mijn vroege jeugd is mij verteld dat je “hard moet werken” om te voorzien in je behoeften, dat je keuzes behoort te maken op basis van rationele overwegingen en dat je alles moet “verdienen” of dat je moet “vechten om te overleven”. Een van de slogans van mijn vader was: “Het is voor de rappe”. Dat wil zoveel zeggen als: “als je niet snel genoeg bent, dan mis je wat je nodig hebt”. Het is een uitspraak die heel mooi symboliseert hoe mijn vader, maar eigenlijk ook al zijn voorgaande generaties, uitgingen van schaarste en van gebrek. Er gaat een hele oude existentiële angst vanuit, een angst om niet te overleven, om te sterven. Opgroeiend met deze boodschap, ben ik er al vroeg vanuit gegaan dat “overvloed” niet bestaat, dat het niet gemakkelijk te bereiken is of erger nog, dat het helemaal niet voor mij weggelegd is. En met deze overtuiging heb ik in mijn leven zelf een realiteit van schaarste, moeizaamheid, vechten, etc. gecreëerd. Ik zie bijvoorbeeld hoe deze conditionering mij heeft gevormd tot een wezen dat altijd in de actie modus stond, dat nooit mocht rusten. Ik heb altijd jobs uitgeoefend waarin ik heel hard moest werken voor een salaris waar ik maar net van kon rondkomen met twee kids.

En dat is lang niet de enige conditionering. Als ik terugkijk heb ik talloze conditioneringen opgedaan via karma van generaties, opvoeding, scholen waarop ik zat, opleidingen die ik deed, vrienden en vriendinnen, televisie, reclame, werkgevers, …Ik ben geconditioneerd om hard te werken, om slank te zijn, om mooi te zijn, om te zorgen dat mensen mij aardig vinden, om bepaalde kleding te dragen, om mijn haren te wassen met shampoo en mijn tanden te poetsen met tandpasta, om plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel te dragen, om netjes binnen allerlei lijntjes te lopen, om niet op te vallen, om mezelf te bekritiseren, om mezelf nooit goed genoeg te vinden, om nuttig bezig te zijn, om actief te zijn, om altijd te streven naar iets anders te zijn dan wat ik ben, om niet van mezelf te houden, om de show van mijn leven te laten runnen door mijn geconditioneerde mind…

Toen ik jaren geleden de eerste stappen zette op het pad van zelfonderzoek, kwam ik er al gauw achter dat meditatie bij dit onderzoek een cruciale rol speelde. Het begreep dat het moeilijk is om mezelf als studie object te gebruiken, als ik niet in staat was om vanuit een neutrale positie naar mezelf en alles wat zich in mij afspeelde te kijken. In het begin was het best lastig om me los te maken van alle verschijnselen die in mij langskwamen. Ik identificeerde me teveel met mijn gedachten en met mijn lichaam. Maar steeds meer begreep ik ten diepste dat alles wat voorbij gaat alleen maar geobserveerd kan worden vanuit een plek waar alles onbeweeglijk is. Beweging is alleen te signaleren vanuit niet-beweging, stilte. Vooral de 10-daagse Vipassana retraites die ik deed waren bijzonder verhelderend.Steeds meer begon ik te zien dat ik meer/groter was dan mijn lichaam, mijn gedachten, mijn emoties, …Steeds meer kwam ik erachter dat mijn gedachten, mijn emoties en mijn gedrag voortkwamen uit diepe conditionering en dat ze optioneel waren. Alles wat ik eerder als waarheid zag, ging wankelen en je kunt wel zeggen dat er door de jaren heen een flinke paradigma verschuiving heeft plaatsgevonden. Met het doorzien van al die onzin die ik altijd had aangenomen voor waarheid, ontstond er ook een gigantische niet te overziene ruimte met ontelbare alternatieve mogelijkheden. Er ontstond een diepgaand begrip over hoe ik mijn eigen realiteit kon scheppen door mijn oude beperkende overtuigingen open te breken en eruit te stappen. Het heeft veel tijd gekost voor ik zover was, dat ik durfde te vertrouwen in mijn eigen scheppende kracht en uit de mij bekende, schijnzekere, beklemmende en beperkende comfortzone durfde te stappen. Het ging gepaard met het voelen van veel oude angsten en onzekerheden, maar tegelijkertijd ontstond er een enorme ruimte en vrijheid om nieuwe dingen te ervaren en te exploreren, om een nieuwe realiteit te creëren.

Nog steeds komen er ondermijnende, beperkende, belemmerende gedachten op. Alleen vormen ze nu niet meer mijn kompas. Ik signaleer ze, maar handel er niet meer naar. Vroeger wilde ik dit soort gedachten en emoties niet toelaten en daarom reageerde ik erop door zoveel mogelijk veiligheden in te bouwen. Nu geef ik volop ruimte aan al die oude geconditioneerde angsten en anderen emoties. Ze mogen door me heen stromen, maar zijn niet meer bepalend voor de keuzes die ik maak. Er zijn altijd honderden redenen te verzinnen om iets wat je graag wilt niet te doen. Als je daar je keuzes door laat bepalen, dan doe je dus nooit wat je leuk vindt en waar je energie van krijgt en creëer je een realiteit waarbij je meer dood bent dan levend.

Door mijn angsten en belemmeringen te laten opkomen, maar ook door nieuwe ervaringen op te doen, leer ik mezelf kennen in alle uithoeken van mijn wezen, in alle nuances van de hoogten en diepten van mijn emoties. Maar dat is nou juist wat maakt dat ik veel intenser leef en groei. Ik ben niet meer bang van mijn angsten of emoties. Eigenlijk vind ik het heel boeiend en magisch dat mijn leven zo rijk is aan deze hele mix, dit enorme spectrum binnen de dualiteit. En het is zó bevrijdend dat het niet meer definieert wie ik ben of wat ik doe.

Geen reactie's

Geef een reactie